«لغت نامه دهخدا»
[جَِ عِ حَ بَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) قسمی است از جزع که از جهت ارزش در مرتبهء بعد از فارسی قرار دارد و قشر قرمز ندارد و جز خطوط سیاهی که رنگهای سفیدی آنها را جدا میسازد در آن وجود ندارد و بهمین جهت آنرا به حبشه منسوب میدارند زیرا دندانهای مردم آنجا نیز سفید است و در وسط لبهای سیاه قرار گرفته است مانند جزع حبشی. رجوع به جزع و الجماهر بیرونی ص 175 شود.