جزع کنان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ زَ کُ] (نف مرکب، ق مرکب) در حال جزع. در حال فریاد و فغان کردن. بیتابی کنان. زاری کنان :
چون کوه به کوه و دشت بر دشت
گریان و جزع کنان همی گشت.نظامی.
و رجوع به جزع و جزع کردن شود.