جزمازج

«لغت نامه دهخدا»

[جَ ما زَ] (معرب، اِ مرکب) معرب گزمازک و میوهء درخت گز است. (از منتهی الارب). مأخوذ از گزمازک که میوهء درخت گز باشد. (ناظم الاطباء). کزمازج است که ثمره الطرفا باشد. (فهرست مخزن الادویه). ثمره الطرفا است و معرب از گزمازک که به عربی آنرا ثمره الطرفا خوانند و حب الاثل همان است. (از برهان ذیل گزمازک). ثمره الطرفا است، به پارسی کزمارخ و گزمازک خوانند و طبیعت وی گرم است در اول درجهء اول خشک است و در آخر آن و گویند سرد است در اول و قطع رعاف بکند و چون بپزند به آب و بر سر ضماد کنند نافع بود و ریش شش را سودمند بود و مقدار استعمال دو درم بود. (از اختیارات بدیعی). و رجوع به تذکرهء داود ضریر انطاکی ص 109 و دزی ج 1 ص 193 شود.