جشاء

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ)(1) آروغ. باد گلو. بادی که از سیری و نفخ شکم از گلو برآید. جشأه. جشوء. (از اقرب الموارد). ج، اجشاء، جشآت. || جشاءالبحر؛ موج دریا. (از اقرب الموارد). || جشاء حامض(2)؛ آروغ ترش. آروغی که از ترش شدن معده و تخمه شدن شخص برآید. || جشاءاللیل؛ تراکم شب. انبوهی و ظلمت شب. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب).
(1) - Rappora Eructation.
(2) - Rappora acide.