«لغت نامه دهخدا»
[جَ بَ] (اِخ) ابراهیم از صلحای قرن 7 ه . ق. که بعضی احوال غریبه از وی منقول است و خندانیدن مردم در حال گریه و گریانیدن ایشان در حال خنده از خصایص او بود. وی بسال 687 ه . ق. در هشتادوهشت سالگی درگذشته است. (از ریحانه الادب ج 1 ص 267).