جعدمویان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ مرکب) جِ جعدموی. دارندگان موی مجعد. آنان که موی مرغول و پرچین وشکن دارند :
جعدمویانت جعد کنده همی
ببریده برون تو پستان.رودکی.
صد از جعدمویان زرین کمر
صد اسب گرانمایه با ساز زر.فردوسی.