جعران

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُ / جِ] (ع اِ) جعر. (منتهی الارب). سرگین هر درندهء چنگال داری است. (معجم البلدان). پیخال مرغ شکاری. (منتهی الارب).
- ابوجعران؛ سرگین گردان. رجوع به ابوجعران شود.
- ام جعران؛ مرغ مردارخوار. رجوع به ام جعران شود.