جعفر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ فَ] (ع اِ) جوی کوچک. جوی خرد. (مهذب الاسماء) (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || جوی بزرگ. جوی کلان. (منتهی الارب). جوی کلان فراخ. (مهذب الاسماء) (اقرب الموارد). از لغات اضداد است. || جوی پرآب. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || شتران مادهء پرشیر. (منتهی الارب). || خر. حمار. (در این معنی مبدل یعفور است که در اصل به معنی آهوست و گویند نام خر پیغامبر اسلام (ص) بوده است) :
از لعن بر سم تو زنم نعل جعفری
گر ظن بری به من که من از دست جعفرم.
سوزنی.
جعفری دیدم که بر جعفر سوار
جعفری میخورد و از جعفر گذشت.؟.
|| نوعی پارچهء پشمی و ابریشمی است. (دزی ج 1 ص 198). || (ضمیر مبهم) بجای زید و عمرو از مبهمات است :
خالد بر بستر خزست و بز
جعفر در آرزوی بوریاست.ناصرخسرو.
خبر آری که این روایت کرد
جعفر از سعد و سعد از اسماعیل.
ناصرخسرو.