«لغت نامه دهخدا»
[جَ فَ] (اِخ) ابن محمد مکنی به ابوالقاسم و معروف به حکیم رازی. در نامهء دانشوران آمده است: از فضلای طبقهء عرفا و اهل حال است. اصلش از ری بوده و نشو و نمایش در نیشابور در مائهء چهارم هجریه. در بدایت حال سلاطین بویهیه و اواخر سامانیان در آن ملک معروف و مشهور بوده ... وفاتش موافق آنچه در نفحات الانس نوشته با سال 378 ه . ق. دو سال قبل از ظهور غزنویان مقارن بود. (نامهء دانشوران ج 2 ص 225).