«لغت نامه دهخدا»
[جَ فَ] (اِخ) ابن محمد بن حسن بن مستفاض، مکنی به ابوبکر و معروف به فریابی (207 - 301 ه . ق.) قاضی و از عالمان حدیث بود و از نژاد ترک به شمار می آمد و از مردم فریاب از نواحی بلخ بود و در مصر و بغداد به روایت حدیث پرداخت و سفر دور و درازی در پیش گرفت و مدت زمانی هم سمت قضاوت دینور را بر عهده داشت و هنگامی که به بغداد درآمد با تشریفات رسمی از او پذیرائی کردند و گویند در آنجا نزدیک هزار تن در محضرش گرد می آمدند. از کتابهای او صفه النفاق و ذم المنافقین و دلائل النبوه بجا مانده است. (الاعلام زرکلی ج 2).