جغ

«لغت نامه دهخدا»

[جُ](1) (اِ) چوبی است که بر گردن گاو قلبه کش و زراعت کننده نهند. (برهان). و به هندی جوا گویند. (غیاث). جوغ. جوه. جو. چغ. یوغ را گویند. رجوع به چغ و یوغ شود.
(1) - هندی باستان yuga (یوغ). ارمنی luc(یوغ)، کردی juk، بلوچی jogh، سریکلی yugh. در یونانی zyghو در لاتینی jugum. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).