جغبت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ بَ] (اِ) پنبه و پشمی را گویند که در نهالی و توشک و لحاف و امثال آن نهند. (برهان). آکنه. جغبوت. چغبت. جبغوت. آکین. آگین. حشو :
آن ریش نیست جغبت دلال خانه هاست
وقت جماع زیر حریفان فکندنی است.
طیان.
رجوع به آکنه و جغبوت و چغبت شود.