«لغت نامه دهخدا»
[جَ غَ] (اِ) جغش. جغازه. سبزی و تره ای است که در بهار پیش از همهء سبزیها و تره ها برآید و با سرکه خورند و نان خورش سازند. (برهان). مثل مردم خراسان است که: جانی به جغشت کشیدم؛ یعنی، از عسرت و تنگی به فراغت رسیدم. (آنندراج).