جغله

«لغت نامه دهخدا»

[جِ لَ / لِ جِ غِ لَ / لِ] (ص، اِ) پسر ساده روی که هنوز خطش نرسته باشد. از اهل زبان به تحقیق پیوسته. میرنجات گوید:
ای جغله سر ترا بنازم
بند کمر ترا بنازم.(آنندراج).
در لغات ترکی امرد رقاص را گویند. (غیاث) (آنندراج). در تداول عوام: بچهء خرد به سن و قد. خردی، کوچکی غیر قابل اعتناء. کوچک بسال (بصورت تحقیر). سخت خرد در سن و جثه. کودک کوچک اندام و کم سن.