جغه

«لغت نامه دهخدا»

[جِغْ غَ / غِ] (اِ) زیوری است که از پر درنا یا کلنگ یا مرغ ماهیخوار(1) سازند و بر کلاه نهند و بیشتر بهادران و دلیران بر سر گذارند. (شعوری ج 1 ص 324) جقه. جیقه. جیغه. رجوع به همین لغات شود. توسعاً به معنی تاج هم بکار میرود.
- بته جغه؛ نقش سرو سرافکنده که نشانهء ایران و ایرانیان است و بر روی فرشها و پارچه ها و خاتم کاریها و سایر زیورها و صنایع دستی ایران دیده میشود.
- جغهء چوبی؛ کبر شاهزادگان.
- جغهء چوبی زدن؛ لاف زدن شاهزادهء فقیر و بی منزلت.
(1) - Aigrette.