جف

«لغت نامه دهخدا»

[جُف ف] (ع اِ) غلاف شکوفهء خرما. (منتهی الارب). پوست کارد(1). (مهذب اسماء). || پوست غنچهء شکوفهء ناشکفته. || ظرفی از چرم که سربند ندارد. || مشک کهنه که نیم آنرا ببرند و مانند دلو سازند. || تغار تراشیده از بیخ درخت خرما. || پیر کهنسال. || هر چیز میان تهی و کاواک. (منتهی الارب).
- جف الشی ء؛ شخص آن. (ذیل اقرب الموارد).
- جف مال(2)؛ مصلح آن. (منتهی الارب). مصلح چارپایان.
(1) - رجوع به کارد در همین لغت نامه شود.
(2) - مال در اینجا بمعنی چارپاست.