جفت ساز

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (اِ مرکب)نوعی از فنون و هنرهای سازندگی. صفتی از صفات ذوی الاوتار است و آن سه نوع میباشد: جفت ساز، راست ساز و یک ونیم ساز. (برهان) :
آسمان بر جفت ساز زهره این ره میزند.
مجیر بیلقانی.
دگر نسبتی را که دانست باز
درآورد نغمه به آن جفت ساز.
نظامی (اقبالنامه چ وحید ص88).
آنجا که جفت ساز سر خامه ات بود
لحنی بود تمام که نام نوا برند.
کمال الدین اسماعیل.
به تاب گیسوی چنگ و به جفت ساز رباب.
روحی.
رجوع به ذوی الاوتار شود.