جفتک انداز

«لغت نامه دهخدا»

[جُ تَ اَ] (نف مرکب)جفتک اندازنده. جفته اندازنده. جفته افکن. اسکیزنده. آلیزنده. رکال. رجوع به اسکیزنده و آلیزنده و جفتک شود. || در تداول، دیرپذیر. صعب القبول.