جفت گیر

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (نف مرکب) جفت گیری کرده. با جفت بهم آمده. با جفت فراهم آمده، به قصد نتاج و باروری :
ز ترک چگل خواست چینی کمان
به جم گفت کای نامور میهمان
کزین دو کبوتر شده جفت گیر
کدام است رایت که دوزم به تیر.اسدی.