«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِ مرکب) واحد مساحت، به اندازهء یک جفت. چند یک جفت. بقدر جفتی. به اندازهء یک جفت زمین : هر کس زندگانی یابد بیند که اینجا چنان شود که جفت وار زمین به ده درم فروشند. (تاریخ بیهقی). سی جفت وار زمین نزدیک این سرای بیع میکردند که به نام او آنجا سرائی و باغی کنند و جفت واری به دویست درم میگفتند. (تاریخ بیهقی). رجوع به جفت شود.