جفته افشاندن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ تَ / تِ اَ دَ] (مص مرکب) جفته انداختن. جفته زدن. جفتک انداختن :
از دو سندان چار دندان زحل در هم شکست
جفته ای کز نیم راه آسمان افشانده اند.
خاقانی.
رجوع به جفته انداختن شود.