«لغت نامه دهخدا»
[جُ تَ / تِ زَ دَ] (مص مرکب)آلیزیدن. اسکیزیدن. جفتک زدن. جفتک انداختن. لگد زدن ستور با دو پا. لگد پراندن ستور با دو پا از عقب : بغرید و یک جفته زد بر سرش به خاک اندر آمد سر و افسرش.فردوسی. و چون به پاردنب رسید آن اسب جفته بر سینهء او [ یزدگرد ] زد و او را برجای بکشت. (فارسنامهء ابن بلخی). دلدل مشتری پیش جفته زد اندر آسمان اَه دل ودل کنان زحل، گفت قطعت ابهری. خاقانی. رجوع به جفتک انداختن و لگد پراندن شود.