جفیر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِخ) موضعی است به ناحیهء ضریه. (منتهی الارب). موضعی است. حجرالملک در این شعر خود:
لمن النار أوقدت بجفیر
لم ینم عنک مصطل مقرور.
از آن یاد کند. (از معجم البلدان).