«لغت نامه دهخدا»
[جَ کَ] (از هندی، اِ) گرد و خاک. (برهان). خاک. (ناظم الاطباء). || باد شدید با باران. (ناظم الاطباء). || فارسی شدهء لفظ هندی است که اصلش جهکر است و معنی آن باد تند غبارآگین است که از سمت مغرب وزد. (از غیاث اللغات).