جکل

«لغت نامه دهخدا»

[جِ کِ] (اِخ) شهریست در ماوراء رود سیحون در ترکستان نزدیک طرار، ابومحمد عبدالرحمان بن یحیی بن یونس جکلی خطیب سمرقند در روزگار قدرخان (متوفی 516 ه . ق.) از آنجا بوده است. ابوحفص بن عمر بن محمد بن احمد نسفی از او روایت کند. (معجم البلدان).
جکل معرب چِگِل شهر و ناحیهء معروف است. رجوع به چگل در همین لغت نامه شود.