«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع مص) بیرون کردن. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). از خانمان بیرون کردن. (تاج المصادر بیهقی). || از خانمان رفتن. لازم و متعدی استعمال شود. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): جلای وطن کردن. || دور کردن زنبوران را تا انگبین برچینند. || هویدا کردن و آشکار ساختن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || روشن شدن. (اقرب الموارد). || جلا دادن. زدودن زنگ شمشیر را. صیقلی کردن. || دور کردن و بردن. || انداختن و طرد کردن. || انداختن مرد را بر زمین. || انداختن جامه را. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || برهنه شدن پیش سر از موی. رجوع به جلاءه شود.