جلادت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (ع اِمص) چستی و چابکی و دلیری. (ناظم الاطباء) (آنندراج از غیاث و کشف و صراح). چالاکی. (ناظم الاطباء) :همگان اقرار کردند که در مدت عمر خویش از چنین جلادت در کسی یاد ندارند. (تاریخ بیهقی).
بیایمت که ببینم کدام زهره و یارا
روم که بی تو نشینم کدام صبر و جلادت.
سعدی.
- جلادت داشتن؛ دلیری و چالاکی داشتن. (ناظم الاطباء).
- جلادت کردن؛ چالاکی و دلیری کردن. (ناظم الاطباء).
- جلادت اثر، جلادت شعار؛ دلیر و بی باک. توانا و قادر و شجاع. (ناظم الاطباء).