جلافت

«لغت نامه دهخدا»

[جِ فَ] (ع مص) میان تهی بودن. (آنندراج) (ناظم الاطباء). || مجازاً بمعنی جهل و حماقت مأخوذ از جلف بکسر که بمعنی خم تهی و حیوان شکم دریده تهی کرده است. (آنندراج) (غیاث اللغات). بی مغزی و سبکی و تهی میانی.
- جلافت داشتن؛ بی مغز و سبک و میان تهی بودن. (ناظم الاطباء).
- جلافت کردن؛ بی مغزی و سبکی کردن. (ناظم الاطباء). رجوع به جلافه شود.