«لغت نامه دهخدا»
[جَ لُدْ د] (اِخ)محمدبن احمدبن محمد بن ابراهیم بن احمد شافعی مکنی به ابوعبدالله از دانشمندان بزرگ شافعی است که در فقه و اصول و حدیث و کلام و نحو و منطق و تفسیر و ادبیات و دیگر فنون متداول تبحر داشت. وی در مدرسهء برقوقیه و مؤیدیه بتدریس پرداخت. او راست: تفسیر قرآن معروف به جلالی و این همان تفسیری است که وی موفق باتمام آن نشد و جلال الدین سیوطی آنرا به پایان رسانید، و ازاینرو به تفسیر جلالین شهرت دارد. این تفسیر بارها بچاپ رسیده و یک نسخهء خطی از آن بشمارهء 2008 در کتابخانهء مدرسهء عالی سپهسالار تهران موجود است. 2 - شرح جمع الجوامع تاج الدین سبکی. 3 - شرح ورقات امام الحرمین. 4 - کنزالراغبین فی شرح منهاج الطالبین. 5 - مقدمه النیل السعید و شرح احواله و ذکر عجائبه. وی به سال 865 ه . ق. در 73 سالگی درگذشت. (ریحانه الادب ج 3 ص 268).