جل پاره

«لغت نامه دهخدا»

[جُ رَ / رِ] (اِ مرکب) (از: جُل، پارچهء کهنه، ژنده، پلاس + پاره، شکافته، دریده) :
باز جل پاره مرقّع صفت طفلی توست
نخ دیبای ثمینت چو شبابت پندار.
نظام قاری (دیوان ص 12).