جلدگری

«لغت نامه دهخدا»

[جِ گَ] (حامص مرکب) عمل جلدگر. صحافی :
گمان برم که به ورّاقی و به جلدگری
ز کلک و گهزن و سنگ تراش و نشکرده.
سوزنی.