جلز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) سِنانِ زفت. ج، جِلاز. (مهذب الاسماء). || پی پیچیده در اطراف تازیانه. || میانهء تازیانه. || حلقهء گرد در اسفل آهن نیزه. || قبضهء تازیانه. (منتهی الارب). || جلز. رجوع به جلبان شود. (از تذکرهء ضریر انطاکی ص 111).