جلع

«لغت نامه دهخدا»

[جَ لِ] (ع ص) بیشرم و فحاش و برهنه فرج. (منتهی الارب). || کسی که لبهای او بر روی دندانها بهم نرسد. (از اقرب الموارد). اجلع. (اقرب الموارد).