جم

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) پادشاه بزرگ. (برهان). || منزه و پاکیزه را نیز گویند. (آنندراج) (برهان). چم، تمیز بود :
کس چه داند که روسبی زن کیست
در دل کیست شرم و حمیت و چم.
(حاشیهء برهان از لغت فرس).
|| بمعنی ذات هم هست چنانکه اگر گویند فلانی خوش جم است مراد آن باشد که خوش ذات است. || مردمک چشم بزبان اهل مروشاه جهان. || عقل دویم از عقول عشره. (برهان) (آنندراج).