«لغت نامه دهخدا»
[جَمْ ما] (ع ص، اِ) هموار. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || خود آهن. (منتهی الارب). || همه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): جاؤوا جماء الغفیر؛ آمدند همه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || شاه جماء؛ گوسفند بی شاخ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || امرأه جماء العظام؛ زن فربه بسیارگوشت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).