جمال الدین ازهری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ لُدْ دی نِ اَ هَ](اِخ) مروزی. عوفی در بارهء وی گوید: ماه جاه او ازهر بود و خورشید فضل او انور، امیر سریر فطنت و معیار دینار حکمت و نظم با نظام او در غایت ذوق و جزالت و نهایت رقت و سلاست و در قصیده ای او را امتحان کردند بردیف چشم، قصیده ای که مردم چشم فضل و نور دیدهء هنر است میگوید... مطلع آن قصیده این است:
ای در غم تو گشته مرا چشمه سار چشم
ناخورده می چراست ترا پرخمار چشم.
رجوع به لباب الالباب عوفی ص 181، 182 شود.