جمجم

«لغت نامه دهخدا»

[جُ جُ] (معرب، اِ) گیوه، و آن پاافزاری است که زیر آن از لته و بالای آن ریسمان باشد، و این معرب چمچم است. (منتهی الارب) (برهان). در دبستان المذاهب (ص41) به نقل از «بزمگاه» جمجمه را بدین معنی آورده : چون کنار رودخانه ها از گل ولا کثیف بود و جمجمه دار، نمی توانستم به آب رسید، در این مانده بودم که پدرم، هوش دررسید. (حاشیهء برهان چ معین). || جِ جُمجُمه. (منتهی الارب). رجوع به جمجمه شود.