جمع

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) رستاخیز. قیامت. (منتهی الارب).
- یوم الجمع؛ روز قیامت. (از اقرب الموارد).
- یومُ جمع؛ روز عرفه. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب).
- ایام جمع؛ ایام مِنی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). مزدلفه. (منتهی الارب).
|| دقل و آن بدترین نوع خرماست. (اقرب الموارد). نخل بسیاربار یا نوعی از خرمای بلایه یا درخت خرما وقتی که از خسته برآید و هنوز دریافت نشود که از کدام اقسام است. || صمغ سرخ. (منتهی الارب). || جمعیت. (فرهنگ فارسی معین). گروه مردم. ج، جموع. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || انجمن. || مجمع. (فرهنگ فارسی معین). || شیر هر ماده شتر و گوسپند که پستان او را بسته باشند. ضد فواق که شیر باهل غبر مصروره است. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || همه. (اقرب الموارد). || (اصطلاح ریاضی) یکی از چهار عمل اصلی و آن افزودن دو یا چند عدد است بیکدیگر، مث: 14=3+6+5 . (فرهنگ فارسی معین). || کلمه ای که بر دو ببالا دلالت کند و علامات آن از اینقرار است:
الف - نشانه های فارسی: ها (دستها، کتابها)، ان (اسبان، مردان)
ب - نشانه های مأخوذ از تازی: ات (استخراجات، محسوسات، حبسیات)، ون (ریاضیون، طبیعیون، حواریون)، ین (معلمین، مؤمنین، متفکرین). (از فرهنگ فارسی معین).