«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع اِ) نورهء سترنده. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || چاهی که آب در نواحی آن برآید. (منتهی الارب). || (ص) سنه جموش؛ سال خشک سوزانندهء گیاه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).