«لغت نامه دهخدا»
[جَ نِ] (ع ص) کناره گیر و گوشه نشین. غریب. (از اقرب الموارد): رجل جنب؛ مردی که از راه بیک طرف رود از ترس مهمانان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
