جنب

«لغت نامه دهخدا»

[جُ نُ] (ع ص) بیگانه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). غریب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء).
- جارالجنب؛ همسایه از غیر قوم. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
|| نافرمان. || آنکه بر وی غسل واجب شده باشد بسبب جماع و خروج منی. واحد و جمع و مؤنث و مذکر در وی یکسان است، و گاهی گویند هما جنبان و هم اجناب و جُنُبون، ولی نگویند هی جنبه بتأنیث. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و این اسم هایی است که جاری مجرای مصدر است. (از اقرب الموارد). فاعل و مفعول جماع کردهء غسل نکرده را گویند.