جنبان

«لغت نامه دهخدا»

[جُمْ] (نف) متزلزل. مضطرب. (یادداشت مؤلف). || جنبنده. (آنندراج). || در حال جنبیدن :
وگر برهان موسی آن شماری
که چوب خشک ثعبان کرد جنبان.
ناصرخسرو.
|| متحرک. (یادداشت مؤلف). لغ: منارجنبان :
این جهان هم بدان سخن ماند
حرف او ساکن است یا جنبان.ناصرخسرو.
باده در خیگ و بنگ در انبان
گر نه دیوانه ای مشو جنبان.اوحدی.
|| بانَوَسان. (یادداشت مؤلف): دل کژدم ستاره ای است سرخ و جنبان. || (نف مرخم) جنباننده. (آنندراج). محرک. حرکت دهنده. سلسله جنبان :
دولت اگر سلسله جنبان شود
مور تواند که سلیمان شود.وحشی.