جند

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (معرب، اِ) معرب گند. خصیه. تخم.(1) خایه. بیضه.
(1) - Testicule (جُند، معرب گند فارسی باشد که در گندآور و جندیشاپور آمده است). مؤلف گوید گند در فارسی بمعنی سپاه و جیش و لشکر است. (از یادداشت مؤلف).