جنغی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ترکی، مص) با کسی مشورت کردن. (شرفنامهء منیری) :
به پیوست با صوف موئینها
همی رفت جنغی به پشمینها.
نظام قاری (دیوان ص187).
در این باب کرده ست ترک اختیار
تو با صوف هم جنغئی شرم دار.
نظام قاری.
رجوع به جنقی شود.