جنگاور

«لغت نامه دهخدا»

[جَ وَ] (نف مرکب) جنگ آورنده. جنگجو. (از ناظم الاطباء). ستیزه جو. جنگی. شجاع. (ناظم الاطباء) :
همی رای زد با چنان مهتران
که بودند شیران و جنگاوران.فردوسی.
کجا دیده ای جنگ جنگاوران
کجا یافتی باد گرز گران.فردوسی.