جنیبه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ بَ / بِ] (از ع، اِ) مؤنث جنیب. رجوع به جنیب شود.
- جنیبه بر؛ یدک کش :
روح القدس خریطه کش او در آن طریق
روح الامین جنیبه بر او در آن فضا.خاقانی.
- جنیبه دار؛ جنیبت دارنده: اسب کتل دارنده :
هزار فصل ربیعش جنیبه دار جمال
هزار فضل ربیعش خریطه دار سخا.خاقانی.
قیصر بدرش جنیبه داری
فغفور گدای کیست باری؟نظامی.
- جنیبه راندن؛ اسب کتل راندن :
ای شش جهت از تو خیره مانده
بر هفت فلک جنیبه رانده.نظامی.
چندانکه جنیبه رانم آنجا
پی برد نمیتوانم آنجا.نظامی.
- جنیبه کش؛ جنیبه بر. آنکه اسب یدک کشد :
فلک جنیبه کش اوست بلکه از سر قدر
جنیبه وار فلک در لگام او زیبد.خاقانی.
فلک جنیبه کش شاه نصره الدین است
بیا ببین ملکش دست در رکاب زده.حافظ.