«لغت نامه دهخدا»
[جُ نَ] (اِخ) از شاعران عهد سامانی است. عوفی دربارهء وی گوید: محمد بن عبدالله مکنی به ابوعبدالله از افاضل ادبا و اماثل فضلاء بود و در تازی و پارسی او را قدرتی تمام و بر نظم و نثر او را مهارتی شامل و ابومنصور ثعالبی در یتیمه الدهر ذکر او را آورده است و در میان شعرا صاحب عباد معدود کرده و داریات (صاحب در) این قصیدهء تازی که این دو بیت برهان جودت آن است ذکر او رفته است: یا دار سعد قد علت شرفاتها نبئت آن سمیت قبله الناس لو رود وفد او لدفع ملمه او بذل مال او اداره کاس. و از اشعار پارسی او این چند بیت آورده شد: شب گیر صبوح را ز سر گیر بر بانگ خروس و نالهء زیر خورشید که برزند سر از کوه آن به که خورد ز جام تشویر از جام به جامهء شبانگاه وز جامه به جام رو به شب گیر شیر است غذای کودک خرد شیره ست غذای مردم پیر. (لباب الالباب عوفی چ علمی ص261).