جؤار

«لغت نامه دهخدا»

[جُ آ] (ع اِ) بانگ گاو. از اخفش نقل است که بعضی قراء «عِج جَسَداً له خُوارٌ» را «جؤار» (قرآن 7/148) خوانده اند. || قی. || (مص) بیماری ریخ زدن مردم را. (منتهی الارب). سلاح یأخذ الانسان فیجأر منه. (تاج العروس).