جوار

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع مص) همسایگی کردن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || در زنهار کسی شدن. || زنهار دادن کسی را. امان دادن بکسی. (منتهی الارب). || (اِمص) همسایگی(1) : غوکی در جوار ماری وطن داشت. (کلیله و دمنه).
- حق جوار؛ حق همسایگی :
رنجور شود خاطری که بر من
بر مدح تو حق جوار دارد.مسعودسعد.
|| (اِ) پناه.
(1) - در تداول فارسی بفتح جیم تلفظ شود.