جوارس

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رِ] (ع اِ) جِ جارسه. حشراتی که گیاه خوارند. (اقرب الموارد)(1).
(1) - ما یضم النبات من الهوام. (از لکلرک در شرح حال ابن ماسویه).